Nico keek in de spiegel. Hij zag er moe uit, donkere randen ontsierden zijn grijs-blauwe ogen. De afgelopen twee weken sliep hij slecht, voornamelijk omdat hij zijn medicijnen niet meer innam. Hij pakte een kammetje en fatsoeneerde zijn haar. Zijn eens zo weelderige bos krullen had met de jaren plaats gemaakt voor wat dun, vlassig grijs haar. Over enkele ogenblikken zou Martha, een van de verzorgsters die vanavond dienst had, hem roepen. Dan zou hij voor de laatste keer zijn show opvoeren.
Het repertoire van vanavond zou precies hetzelfde zijn als vorige week, en dat van de week daarvoor. Eigenlijk was zijn repertoire al een jaar niet meer veranderd. Vandaag precies een jaar geleden overleed Bep, zijn toenmalige echtgenote met wie hij ruim tweexebnvijftig jaar gelukkig getrouwd was.
Hij herinnerde het nog als de dag van gisteren. Ze lag er aandoenlijk bij, dat kleine tere vrouwtje in dat grote tweepersoonsbed. Ondanks dat ze door de chemokuur en medicijnen flink wat gewicht en haar verloren had, was ze voor hem nog even mooi als de dag dat hij haar ontmoette. Voordat ze ging liet ze hem beloven dat hij door zou gaan met zingen, zijn passie. En dat deed hij. Het ging allemaal moeizaam, maar hij zette door, voor haar. Week in week uit probeerde hij met veel enthousiasme op te treden voor het kleine publiek, maar hij kon niet wennen aan de afwezigheid van zijn grootste fan. Vanochtend, toen hij weer alleen wakker werd in het koude bed, nam hij een besluit. Vanavond zou hij zijn laatste optreden doen. Vanavond zou hij voor de laatste keer de liedjes zingen waarmee hij ooit, veel te lang geleden, de harten van duizenden fans stal.
Hij hoorde een dof applaus. Dat betekende dat Frank en Els klaar waren met hun optreden. Even later ging de deur open en Martha stak haar hoofd om de hoek. "Komt u? U bent nu aan de beurt."
Nico wachtte naast het podium. "Dat waren Frank en Els, met hun papegaaienshow! Bedankt Frank en Els!" riep Martha door de microfoon op het podium. Meer applaus volgde. Frank en Els liepen met hun vogels het podium af. "Succes Nico!" zei Els toen ze langs hem liep, Frank gaf hem een klopje op zijn schouder. "En dan nu, dames en heren, graag een daverend applaus voor," ze hield even in en stak haar hand uit naar Nico, die klaar stond om het podium op te klimmen, "Nico Nightingale!".
Het aankondigen van Nico met zijn artiestennaam klonk vertrouwd. Hij glimlachte en nam een trapje het podium op. Hij liep naar de microfoon. Met zijn hand omhoog tegen het licht keek hij het publiek in en telde. Een stuk of dertig, het merendeel op houten stoeltjes, een paar in een rolstoel. "Goedenavond allemaal! Hebben we er zin in?" riep hij, zoals hij dat elke week deed, en zoals hij dat ooit voor volle theaterzalen had gedaan. De oudjes knikten bevestigend en riepen enthousiast "Ja!". Martha zette de begeleidingsband aan en het publiek werd stil. Nico zette in na de eerste acht maten.
…
Ik zat vanmiddag ik de tuin
En dacht aan al die mooie uren
Die ik met jou heb doorgebracht
Samen midden in de nacht,
die mij niet lang genoeg kon duren
Ik hou van jou
Met je mooie blauwe ogen
Ik hou van jou
Ik heb jou nog nooit bedrogen
Ik hou van jou
Als ik denk, denk ik aan jou
Ik heb je lief, ik blijf je trouw
Het allerliefst blijf ik voor altijd, bij jou
Weet je nog, Spanje en de zon
‘s Avonds wijn op het balkon…
…
Het publiek applaudiseerde enthousiast na elk lied. Na afloop van zijn optreden maakte hij een buiging, ontving een glimlach van Martha en liep terug naar de kleedkamer. Achter hem hoorde hij Martha de avond afsluiten. Stoelen schoven over de linolium vloer en de oudjes begaven zich, al dan niet onder begeleiding, terug naar hun kamers.
Er werd op de deur geklopt.
"Ja?" zei Nico.
Martha kwam de kleedkamer binnen.
"Ik vond dat u het geweldig deed." zei ze.
"Dank je wel."
"Het is vandaag vast een moeilijke dag voor u geweest, een jaar na het overlijden van uw vrouw. Gaat het wel een beetje? U ziet er moe uit."
"Ik heb niet best geslapen vannacht." zei Nico.
"Dat begrijp ik, zal ik u vanavond een extra slaaptabletje geven?"
Nico glimlachte. "Dat zou ik wel op prijs stellen".
"Dan leg ik die bij uw bed, gaat u zo maar lekker slapen." zei Martha, "Redt u zich verder wel?".
"Ja hoor, dank je wel."
"Goed, vast welterusten dan." zei Martha en ze liep de kleedkamer uit.
Nico zat in zijn pyjama op de rand van het bed. Hij had zijn tanden gepoetst en zich gewassen. Martha had twee slaaptabletjes en een glas water klaargezet op het nachtkastje. Hij keek ernaar, en daarna naar de foto die erachter stond. Een foto van Bep in Spanje, een paar jaar terug, een paar jaar voor de diagnose die zijn en haar leven drastisch veranderde. Hij pakte het lijstje op, gaf het een kus en zette het weer neer. Hij slikte een brok in zijn keel weg. Hij trok de la van het nachtkastje open. Achterin, achter een paar ongelezen boeken lag zijn oude brillenkoker. Hij pakte de koker uit de la en deed hem open. Zijn oude bril had Nico al lang geleden weggegooid, en in plaats daarvan gebruikte hij de koker voor de medicijnen die hij de afgelopen twee weken had opgespaard.
Hij kieperde de koker leeg in zijn hand en legde de koker terug in de la, achter de boeken. Hij deed de twee pilletjes van Martha bij die in zijn hand en pakte het glas water. Hij gooide alles in zijn mond en kauwde snel de medicijnen stuk. Een bittere smaak overviel hem. Snel dronk hij het glas water leeg. Nico zette het glas terug, deed zijn bedlampje uit en ging op zijn rug liggen. Hij deed zijn ogen dicht en wachtte. Waarschijnlijk zou het wel een paar minuten duren. Hij dacht aan het moment waarop hij die foto nam, in Spanje. Ze zaten op een boulevard op een terrasje en dronken rode wijn uit een aardewerken karaf. Het was ‘s avonds en de zon was bijna onder. Ze zag er schitterend uit in het rode avondlicht.
Nico stond in het spotlicht op een podium. Hij had net een wereldoptreden gegeven en het publiek was uitzinnig. Hij deed zijn ogen dicht, maakte een diepe buiging en genoot van het applaus.
